elektrische stoel

De Elektrische Stoel

Een astronaut kan hem zó bedienen, maar een oude vrouw?

Er was iets niet pluis in het appartement van mijn ouders vanmiddag. Zij zaten allebei in hun stoel toen ik binnenkwam, maar de situatie zag er gespannen uit. Mijn moeder zat vreemd voorover in haar stoel en hield de leuningen krampachtig vast alsof zij elk moment gelanceerd kon worden.
De Elektrische Stoel was gearriveerd.

Relaxfauteuils

Achterop het weekblad waar ik ooit werkte stond regelmatig een advertentie voor Relaxfauteuils. Ik vond het grote monsters met monsterlijke prijzen. De kleur was bruin of zwart, zodat het een verspilling leek om ze in fullcolour af te drukken, en het formaat was geschikt voor een flinke reus. Op de foto zat of lag er vaak een jonge, slanke vrouw op te relaxen met een koptelefoon op. Soms stond de fauteuil gevaarlijk voorover gekiept en zat er niemand in. Dan stond er een kranige oude voor, die blijkbaar net was afgeworpen maar gelukkig nog goed terecht was gekomen.
Ik kon mij niet voorstellen dat iemand dit zou willen, maar een full colour advertentie achterop is nooit weg dus ik hield mijn mond.

Nu pas begrijp ik dat ik er nooit iets van heb begrepen.

Heb je een andere stoel? Vraag ik schijnheilig.
Ja. De Elektrische Stoel. Ik heb hem op proef. Het is een relaxstoel. Zegt mijn moeder verbeten.
Dat klinkt niet zoals de bedoeling was.

De Elektrische Stoel

Toen mijn moeder pas was gevallen, waarbij zij het een en ander brak en blind werd, werd zij in het tehuis waar zij toen was soms neergelegd in een groot zwart gevaarte dat zij de Elektrische Stoel noemde. Hij zag er niet uit als een stoel. Je kon hem in verschillende standen zetten, maar dat mocht beslist niet.

Alleen als het absoluut onvermijdelijk bleek, werd de verzorgster gehaald die hem kon bedienen. Pas op, houd u vast, waarschuwde zij. Ik ga hem even anders neerzetten. Dan volgde een ijzingwekkend tafereel, begeleid door geruststellend gemompel van de verzorgster en angstige kreetjes van ma. Het zag eruit alsof er eigenlijk veiligheidsriemen aan dat ding moesten zitten. Ik heb nooit een verband gelegd tussen dat zwarte ding en de relaxfauteuils uit die advertenties.

De proef

In het aardige verzorgingshuis waar zij nu is, zit zij in een vertrouwde stoel van thuis. Hij is mooi helderrood en zij vindt het fijn dat zij precies weet hoe hij eruit ziet. Maar hij is niet ontworpen om bijna fulltime op te zitten. Een groeiend legioen kussentjes op strategische plaatsen kan niet verhinderen dat hij allerlei pijntjes veroorzaakt.

Intussen drong de fysiotherapeute steeds sterker aan op de aanschaf van een stoel die heel gemakkelijk op allerlei manieren te verstellen is. Maar hoewel er dus van alles mis is met mijn moeder, is zij heel goed in staat om door tactvolle beschrijvingen heen te prikken. Het ging om een elektrische stoel, dat was duidelijk.

Toen zelfs het koppigste verzet niet meer baatte, gaf zij de aanschaf in handen van mijn meest gadgetbewuste broer. Die startte een uitgebreid onderzoek. Prijzen, verstelbaarheid en bediengemak van een groot aantal stoelen werden grondig doorgelicht op internet. In fase twee moest dan het zitgemak live worden uitgetest. Het was duidelijk dat die stoel er voorlopig niet zou komen. Maar nu stond hij daar ineens toch. Stiekem op de kamer gezet door de fysio, die er eentje had ontdekt die toch maar ongebruikt ergens stond.

‘Hij doet van alles wat ik niet wil’

Hij is op proef hoor, zegt mijn moeder dreigend. Ik weet niet of ik hem houd, want hij doet van alles dat ik niet wil. Wat hij dan doet? Die bediening kan aan een handige standaard worden geklikt. Maar als je digibeet en blind bent, is die standaard toch niet zo handig. Je kan er je hoofd aan stoten en dan valt de bediener eraf. Vastklikken lukt ook niet zo goed. Soms gaat de stoel dan ineens voorover staan. Vanmorgen klapte hij zomaar achterover, hij tilde haar voeten de lucht in, en de bediening viel op de grond. Toen zat zij gevangen, want opstaan uit die stand lukte niet.

De slimme verzorgster die haar verloste, heeft het snoer van de bediening om een leuning gedraaid. Dat helpt. En na slechts enkele uren onafgebroken oefenen bleek de bediening ook nog te bedienen. Hij heeft maar zes grote knoppen (van de twee kleine blijven wij af, want we weten niet wat ze doen). Daar zit ook nog systeem in, hebben wij ontdekt: de linkerknop geeft altijd een luie stand en met de rechter is dat ongedaan te maken.

Kortom, heel handig en eigenlijk kinderlijk eenvoudig te bedienen. Als je een paar uur oefent. En dat zo af en toe herhaalt. We hebben ook vastgesteld dat hij je nooit écht op de grond gooit. Zij durft nu zelfs de leuningen al los te laten.

Misschien moet ik hem toch maar houden, zei zij toen ik weg ging.
Goede actie van die fysio.

 

Foto: Lockheed/Stanley C-2 Ejection Seat, Omer Wazir via Flickr

 

Een gedachte over “De Elektrische Stoel

  1. Geweldig stukje!!!!! Ik zie het helemaal voor me! Zit ook dubbelgeklapt in mijn stoel maar dan van het lachen!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.