verpleegster

‘De familie moet…’

Of hoe verzorgingshuizen draaien op Schuld

Wij babyboomers hebben – op zijn best – oude ouders. Zij hebben de oorlog meegemaakt, dus zij hobbelen zo lang mogelijk zelfstandig voort. Maar dan gebeurt er iets en moeten zij hun kaartenhuis verruilen voor een verzorgingshuis.

Toen mijn moeder een jaar geleden viel en stekeblind werd, bleek dat beginnende dementie een slechte combinatie is met diabetes, hoewel het vaak samen lijkt te gaan. Gelukkig werd het een aardig verzorgingshuis.

Er is daar nog weinig te merken van de bezuinigingen in de zorg. Het huis heeft een (origineel??) wapen tegen de bezuinigingen: schuld. Steeds vaker horen de bewoners: “De familie moet…” Volgt een lange lijst handelingen die het overwerkte personeel niet meer doet. Die moet de familie maar even doen, en anders is zij totaal ontaard.

Die oude ouders moeten dan zelf ‘de familie’ zo gek zien te krijgen dat zij hals over kop naar het verzorgingshuis rennen om…

Vandaag was het de TV die niet meer aan kon. “En nu hebben wij helemaal niets meer”, zeurt ma zielig. ‘De familie’, dat ben ik dan. Mijn broers weten wel zeker dat er niets aan de hand is. En ik ga er toch elke zondag heen?

Ik heb dus maar even op de aan-knop gedrukt.

Want dat mogen wij echt niet meer verwachten van het zorgpersoneel, als wij niet als ‘ontaarde kinderen’ willen worden gebrandmerkt.

Illustratie: foto http://www.pflegewiki.de, een verpleegster die hier niets mee te maken heeft

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.