Die Pim Sierks snor blijft

De populaire snor met attitude uit de jaren ’70

Wie de term heeft bedacht weet ik niet, maar mijn familie is er niet mee gezegend: gevoel voor tact. Naar mijn idee is de Pim Sierkssnor hier de verpersoonlijking van: dit is een tactloze snor, een snor met attitude.

Speurend naar de babyboomernagels kwam ik op het zijspoor van ‘het gezicht van de babyboomer’. Want even onder ons,  vind jij het ook niet moeilijk afscheid te nemen van een bepaalde haarstijl of oogmakeup waarvan je lang geleden besloot dat die jou goed stond? Naarmate wij inzien dat het toch niet meer zó goed staat, wordt die oude stijl wel afgezwakt, maar bijna elke babyboomer draagt er nog sporen van. Maar de Pim Sierkssnor kan je moeilijk een spoor noemen. Mannen wie hij nooit heeft gestaan, dragen hem ook nu nog onveranderd.

Heldensnor

Deze snor is een zeer Hollands verschijnsel. De jaren ’70 waren overal de jaren van de behaarde man. Lang haar en grote bakkebaarden (‘tochtlatten’) waren in, en zonder snor kon een hippe man nauwelijks. Snorren stonden op shampooreclames, plaatjes van sportlieden, en natuurlijk advertenties voor nephaar. Maar in Nederland werd op het hoogtepunt van die harigheid Pim Sierks ineens een nationale held. Een held met een snor.

Iedereen die oud genoeg is, heeft wel een vage herinnering aan de gijzeling van de Franse ambassade in september 1974 (klik deze link als je het niet meer weet). Daar houden Japanse terroristen van het Japanse rode leger elf mensen in gijzeling. Het is de eerste gijzeling in Nederland en iedereen leeft mee.

De terroristen eisen dat Frankrijk een gevangen ‘medestrijder’ vrijlaat en zij willen een volgetankte Franse Boeing 707 met bemanning. Transavia wijst een vrijwilliger aan: de piloot Pim Sierks. Sierks gedraagt zich bijzonder heldhaftig en mag daarover daarna nog vaak op televisie vertellen. Klik de link hierboven voor het spannende verhaal, want daar gaat het hier niet om: het gaat om de snor van Sierks. Ik vind het een bijzonder monsterlijk exemplaar, maar voor bewonderende mannen wordt hij hét symbool van Sierks’ moed.

Honderden mannen lieten die snor staan. Ook Daan (niet zijn echte naam) deed dat. Al kreeg hij niet de kans zijn moed te bewijzen tijdens een gijzeling, die snor verdedigde hij met hand en tand, en met zeer weinig gevoel voor tact. Hij offerde er veel voor.

De snor van Daan

Daans zoontje kreeg als kleine baby meningitis en liep een zware hersenbeschadiging op. Hij lag maanden in een ziekenhuis en ‘vierde’ daar zijn eerste verjaardag. Toen hij kort daarna naar huis mocht, wilde de moeder dat niet. Zij zag enorm tegen de verzorging van zo’n kind op en wilde hem in een tehuis plaatsen – een band had zij blijkbaar niet meer met het jochie, dat langer in het ziekenhuis had gewoond dan bij haar.  Maar Daan pikte dat niet: “Als hij naar een tehuis gaat, ben ik vertrokken”, moet hij gezegd hebben. Zo werd hij huisman. En intussen groeide die snor.

Zo vrij als nu wordt gedacht was de maatschappij toen echt niet. Dat bleek toen het kind te groot en te sterk werd om thuis te verzorgen en Daan na jaren huismanschap weer aan het werk wilde. Sollicitatiegesprekken die goed liepen, strandden op dat gat in zijn CV. Een ex-huisman kwam er bij de meeste werkgevers niet in.

Nu had hij dat kunnen maskeren door te zeggen dat hij voor een uitzendbureau had gewerkt. Maar ja. Dat gebrek aan tact, de Pim Sierkssnor-attitude… Een behoorlijke werkgever had dat huismanschap maar te accepteren, vond hij. Deden zij dat niet, dan wilde hij niet eens voor ze werken.

En na veel werkgevers te hebben afgekeurd, leek hij uiteindelijk die ‘behoorlijke’ te hebben gevonden. Die had geen moeite met het huismanschap en Daan kon er zo beginnen. “Alleen één kleinigheid”, zei behoorlijke werkgever toen hij vertrok. “Je krijgt met veel mensen te maken, en sommigen zullen een probleem hebben met die snor. Scheer die dus even af voor je komt.”

Daan aarzelde geen moment. “Meneer, ik laat mij niet castreren”, zei hij vastbesloten.
De baan ging in het niets op, de snor niet.
Hij heeft hem nòg.

Illustratie: advertenties en sporters uit jaren ’70; inzet: Pim Sierks, foto Croes, Rob C. / Anefo

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *