Aap met laptop

Ruzie met audioboeken

“Hij stopte ineens! Nu heb ik niks!”

Als je ouders in een verzorgingshuis zitten, hebben zij een hoop ingebouwd gezelschap. Maar dat betekent niet dat jij er niet langs hoeft. Volgens mijn moeder staat het overslaan van een wekelijks bezoek ongeveer gelijk aan moord: het kan betekenen dat zij een week niet kan “lezen”. Ik heb geen leven! roept zij dan. Alle boeken zijn op!

daisyreaderLezen is vrijwel het enige dat mijn moeder nog kan, dus het is een beetje lastig dat zij blind is.
Gelukkig bestaan er audioboeken voor mensen zoals zij. Een uitkomst. Wij zijn er zeer dankbaar voor. Het is alleen een beetje lastig dat zij digibeet is: om die audioboeken te bestellen en om ze af te spelen, moet je eigenlijk kunnen zien. Zelfs met vrijwel alle knoppen afgedekt onder een plastic plaat is het speciale blinden-afspeelapparaat voor haar ingewikkelder dan een raketlanceerinstallatie.

Het uitzoeken en in het apparaat stoppen van een nieuw “boek” kost minstens een half uur intensief lijden en zeer gedetailleerde (maar meestal foute) instructies aan een overwerkte verzorgster.
In ernstige noodsituaties kan het zijn dat ik middenin een lastige klus uit mijn werk word gerukt door mijn mobiel en het nummer van ‘het huis’ op mijn scherm verschijnt.

‘Het huis’ belt uitsluitend bij rampen.
Ik neem op, ik neem altijd op, en zeg Hallo.
…… (Stilte. Dit is een normale start van een telefoongesprek met ‘het huis’. Maar ik heb het echt heel druk.)
Ik hoor niets, zeg ik dus. Ik hoor u niet, dus ik hang op.
(Verwarde geluiden, minstens drie mensen die door elkaar heen spreken.) De hulp: Ja, het apparaat van uw moeder... Mijn moeder: Laat mij het maar vertellen! Mijn vader, verward: Ja, ik weet ook niet hoe zo’n apparaat werkt hoor. Neem anders een gewoon boek.
Het apparaat is kapot! roept mijn moeder dramatisch over de rest heen. Het spuugt alle boeken uit! Ik heb helemaal niets meer!

traumahelikopterNu moet ik alles laten vallen, naar het station rennen en naar Amsterdam. Dat is wel het allerminste dat ik kan doen. En zelfs dat kan er nauwelijks mee door: het duurt te lang, per NS van Den Haag naar Amsterdam. Een echt goede dochter zou een traumahelikopter bellen. Maar omdat ik een ontaard harteloos loeder ben dat moet werken, probeer ik telefonisch de hulp zover te krijgen dat zij het ding weer aan de praat krijgt. Gelukkig is het niet mogelijk telefonisch iemand te vermoorden.

Als ik dan drie! hele! dagen! later! pas! de stekker in het stopcontact heb gestoken of de vieze CD heb afgewassen, moeten er boeken worden besteld via de na gebruikersonderzoek geheel vernieuwde, helemaal gratis te gebruiken website van de Stichting Aangepast Lezen.

Het schijnt mogelijk te zijn telefonisch boeken te bestellen. Als je in staat bent het nummer te onthouden en de telefoon blind te bedienen. Dat valt dus af.
Als je erin slaagt een apparaat te bedienen waarmee je naar de website kan, en in te loggen op de enige site ter wereld die absoluut weigert je ingelogd te houden ondanks het gebruik van cookies, dan vind je daar een knop waarop staat: Lees voor. Dat moet zelfs voor mensen die nog een beetje zien moeilijk zijn, want de knop is klein en wordt nooit groter, ook niet als je goed genoeg zou zien om te ontdekken hoe je de letters kan vergroten. Wij hebben daar gelukkig geen last van, want mijn moeder kan dat sowieso allemaal niet.

Wat betreft het gebruiksvriendelijkheid van de geheel vernieuwde website-voor-mensen-met-een-leesbeperking: ik kan zien, ik kan overweg met websites (ik heb ze gemaakt), en ik heb hbo-studenten begeleid die afstudeerden op gebruikersonderzoek van websites. Ik weet dus dat het niet aan mij ligt. Maar omdat babyboomers niet mogen klagen zeg ik alleen dit: gelukkig is het niet mogelijk de ontwerpers, bouwers en testers van een website digitaal te vermoorden.

Voor blinde mensen die van lezen houden, zijn de site en de voorgelezen boeken van Aangepast lezen hun enige reddingsboei, een geweldige service waarvoor wij oprecht dankbaar zijn en die nooit gestopt mag worden. Ik hoop dus dat de Stichting nog 120 jaar met plezier dat onding van een website draaiend zal houden. En dat echt blinde gebruikers allemaal iemand mogen hebben om er boeken op te bestellen.
Zelf zullen ze het in geen 120 jaar kunnen.

Foto traumahelikopter: Flickr. CC BY-SA 2.5 via Commons 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.