screenshot Kentridge

Snel, je kan nog net naar Kentridge

In het Eye van de Sail-storm

Sail 2015 is al genoeg beschreven door blije en minder blije bezoekers.  Sommige stukjes Amsterdam waren zo vol mensen dat het schrikbeeld van de ‘Barcelonisering’ opdoemde: zo vol als Barcelona, waar bewoners hun stad ontvluchten vanwege de toeristen. Maar dat heeft weinig te maken met babyboomers en Daphne Meijer heeft het al van alle kanten beschreven. Wil je weten hoe dat was en hoe het hopelijk nooit fulltime gaat worden in Amsterdam, ga naar dat blog en kijk minstens de korte, beter nog de lange documentaire over Barcelona op zijn ergst. Dit blogje gaat over de voordelen van Barcelonisering: de verrassende traktaties die je ontmoet als je daarvoor vlucht.

Te Sail

Het was helemaal de bedoeling niet om in Sail verzeild te raken, maar ik had met twee zoons afgesproken bij het Centraal Station en ach, als je zo dicht bij de actie bent…
In mijn dertig jaar achterlopende herinnering was de pont een rustig voorttuffend bootje met wat auto’s in het midden, een klep voor je neus en een kluitje fietsers en voetgangers. Daar paste echt geen mensenmassa op, maar heel veel Sailbezoekers zagen dat anders. Gelukkig is de pont.2015 veel groter en veel sneller. Er werd er niet eens zo’n klein harakiribootje overvaren.
De zon was vrolijk om te zien, maar warm. Wij zigzagden van schaduw naar schaduw naar het panoramische maar veel te zonnige en populaire terras van Eye. Daar keken we met nog veel meer mensen naar absurd kleine bootjes,  zeilschepen en zeekastelen. We hadden nog juist tijd om onze flesjes leeg te drinken voor we het kookpunt bereikten en naar binnen vluchtten om geairconditioneerd te worden. Binnen was het een oase van rust.

Booming Kentridge

Zo kwamen wij volkomen per ongeluk terecht bij de overdonderende installaties van William Kentridge, een Zuid-Afrikaanse babyboomer die alles wat je maar bedenken kunt (en veel dat wij helemaal niet hadden kunnen bedenken) in zijn kunst stopt. Wie zijn gegevens aan de Groene wil geven kan hier een special downloaden over de tentoonstelling If We Ever Get to Heaven. Maar die is niet om over te schrijven maar om te beleven, en hij draait nog maar een paar dagen. Dus kijk de promo en ga er snel heen om er middenin te zitten, nu het nog kan: na 30 augustus is het afgelopen en dan heb je echt wat gemist.

Als je toch naar Kentridge gaat, ga dan op een moment dat While We’re Young draait. Regisseur Noah Baumbach staat bekend om zijn scherpe tekening van de Big Apple-maatschappij. Volgens veel recensenten gaat deze film over generaties en hoe zij clashen: één recensent bestaat het zelfs om de babyboomer in het verhaal de schuld te geven van alles. Ik keek hem met twee Millennials en volgens ons hebben zij ongelijk.

Jong of Evil?

De ‘clashende’ generaties zijn twee stellen, de middelbare Gen X’ers Josh en Cornelia en de hippe Millennials Jamie en Darby. Voormalig wonderkind Josh (Ben Stiller) is op zijn 44e verzand in een documentaire waar hij al tien jaar aan werkt zonder een stap verder te komen, zijn vrouw Cornelia (Naomi Watts) is de dochter van een beroemde documentairemaker – een babyboomer die alles beter doet dan Josh.
Dan ontmoeten zij een veel jonger stel. Josh valt als een blok voor de hipster Jamie (Adam Driver) en diens vrouw (Amanda Seyfried). Hij voelt zich verjongd en gedraagt zich ook zo; het levert letterlijk tragi-komische scènes en veel frappante contrasten op die inderdaad worden veroorzaakt door de wisselwerking tussen twee generaties. Bekijk er een paar in de trailer hieronder.
Maar het is geen toeval dat ook Jamie een (aanstormende) documentairemaker is. De film begint met een scène uit De meesterbouwer van Ibsen over de angst voor aanstormende jongeren, die hem belegeren en, vreest hij, met geweld zijn huis willen binnenvallen. Iemand sust: Misschien moet je gewoon de deur voor ze opendoen…

Het citaat is volgens Baumbach pas later aan de film toegevoegd, maar de alerte kijker is gewaarschuwd. De film gaat over wat er gebeurt als een ouder stel de deur open zet voor een jonger stel. Maar wat er dan gebeurt, komt niet door de verschillen tussen hun generaties. Het is een gevolg van hoe deze speciale Josh en Jamie in elkaar zitten.
Ik keek While We’re Young met twee Millennials. Wij vonden het alledrie een goede en onderhoudende film die je aan het denken zette, maar volgens ons gaat hij niet over een botsing tussen de generaties. Onze transgenerationeel eensgezinde teleurstelling over het einde is daarvan het beste bewijs.
Pas op, hierna komt een spoiler: stop nu met lezen als je dat niet wilt en spring naar de trailer.
Het is alsof de regisseur vlak voor het einde plotseling dacht: Oh shit, dit moet geen waarschuwing worden tegen de deur open zetten voor jongeren. Even laten zien dat het dat niet is.
Wij springen abrupt naar een heel andere Josh, van het ene op het andere moment gesetteld en zich ‘volwassen’ gedragend. Hoe dat eruit ziet is al teleurstellend. Maar dan zegt hij tot onze stomme verbazing: “Hij is niet evil, hij is alleen jong.”
De zoon die het snelste bijkwam, ook jong tenslotte, zei: “Wat een frustrerend eind. Hij was wél evil.”

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.